ETZ Elisabeth

Na een crurisfractuur werd bij mij een externe fixatie in het ETZ Tilburg geplaatst. Achteraf bleek één van de vier pinnen van de fixatie door een grote cyste in de tibia te lopen, waardoor de pin is gaan bewegen en een ernstige botontsteking is ontstaan. Toen de huid vervolgens was dichtgegroeid, brak mijn rechteronderbeen plotseling toen ik aan het fietsen was. Bij mijn terugkomst vertelde de chirurg dat het plaatsen van de pin door een cyste "geen verwijtbare fout" was. Wat volgde waren meerdere operaties, wederom een fixatie, langdurige pijn, en een revalidatie die mijn jeugd grotendeels heeft bepaald. Ondanks de ingrijpende gevolgen is er nooit een moment geweest van erkenning, zelfs geen eenvoudig "het spijt ons". Ik begrijp dat in de medische praktijk complicaties kunnen ontstaan, en dat niet elke uitkomst vermijdbaar is. Wat echter diep heeft geraakt, is niet alleen de medische gebeurtenis zelf, maar vooral de wijze waarop de chirurg met mij is omgegaan. Het onderwerp negeren en het uitblijven van erkenning of empathie, zeker bij een kind van elf, heeft bij mij geleid tot blijvende gevoelens van wantrouwen richting de zorg. Vandaag geef ik dit ziekenhuis één ster uit teleurstelling. Teleurstelling dat een organisatie die mensgericht wil zijn, het zo weinig toonde toen het er écht toe deed. Erkenning zou na al die jaren nog altijd een groot verschil kunnen maken. PS: Deze ervaring deel ik niet onder mijn echte naam, om mijn privacy te beschermen. Wat ik beschrijf, is echter volledig gebeurd en bedoeld om bewustzijn te creëren bij het management over hoe belangrijk erkenning is binnen de zorg.

Bij Fam ETZ Elisabeth moest mijn vriendin eerder dan gepland bij hen bevallen. Zij spreekt de taal niet en was pas vier weken voor de bevalling in Nederland. Ze wilden dat ik naar huis zou gaan en dat zij mij zouden bellen wanneer de bevalling zou beginnen. Dat heb ik natuurlijk geweigerd, want ik kon haar niet alleen achterlaten. Volgens de artsen moest zij binnen tien uur na het beginnen van de weeën bevallen. Toch hebben ze ongeveer 25 uur gewacht. Mijn vriendin gaf het na al die tijd natuurlijk op. Toen heb ik gezegd dat dit zo niet kon. Na het wisselen van de dienst duurde het allemaal erg lang. Al die tijd heeft zij geleden. Pas daarna hebben ze de verloskundige gebeld en aangegeven dat zij geopereerd moest worden. De operatie is netjes verlopen en ook de controle daarna was in orde. Na de controle moesten wij ongeveer twee uur wachten. In die tijd hebben wij twee keer gebeld met de vraag wanneer we naar de kamer mochten. Mijn vriendin was na al die tijd erg moe en wilde rusten. Als reden gaven zij dat het te maken had met de dienstwisseling. Later merkten we dat we weinig informatie kregen over het ontslag uit het ziekenhuis. Na twee dagen wachten werden we nog steeds niet ontslagen. Ik vroeg wat er aan de hand was, maar kreeg geen duidelijk antwoord. Daarom heb ik de GGD gebeld om te vragen hoe en wat. Zij gaven aan dat het ziekenhuis een reden moest geven. Daarmee ben ik teruggegaan naar het ziekenhuis om uitleg te vragen. Uiteindelijk gaven ze aan dat zij zich zorgen maakten over de baby en over de thuissituatie. Ik heb opnieuw de GGD gebeld. Ook zij gaven aan dat het ziekenhuis moest uitleggen waarom zij zo dachten en handelden. Toen ik dit opnieuw vroeg, kreeg ik geen duidelijk antwoord. Onze mooie dagen zijn hierdoor verpest en we hebben andere herinneringen dan we hadden gehoopt. Af en toe ging ik naar buiten om iets te eten. Nadat ik even weg was geweest, sprak de behandelend verloskundige met mijn vriendin. Zij wilde meer informatie over de thuissituatie en vroeg of mijn vriendin zich zorgen maakte. Ze bood allerlei vormen van hulp aan, onder andere zorg en huisvesting. Toen mijn vriendin mij hierover vertelde, heb ik dit tijdens de controle besproken. Normaal gesproken moet zoiets op verzoek van de moeder gebeuren. Voor de baby kan ik mij voorstellen dat zij alert zijn, omdat een baby niet voor zichzelf kan opkomen. Maar wij hebben duidelijk aangegeven dat wij niet meer wensten dat zij bij ons binnenkwam. Het zou haar niet lukken om tussen ons te komen. Wij voelden ons ook gediscrimineerd, want zonder reden kun je zulke dingen niet doen met je patiënten. Ze hebben de zaak overgedragen aan jeugdzorg, maar ook daar vond men het vreemd hoe dit was gegaan. Daarna moesten we nog twee dagen langer wachten voor de baby, maar daar stonden wij zelf achter. Dat wachten was anders dan de stress die wij op onze speciale dag hebben meegemaakt. Uiteindelijk mochten we naar huis nadat zij niet meer bij ons binnen mocht komen. Achteraf hebben zij excuses aangeboden aan de GGD-verpleegkundige, maar niet aan ons. Na een klachtenprocedure die al twee jaar duurt, kregen wij van de Geschillencommissie gelijk dat wij langer dan nodig in het ziekenhuis zijn vastgehouden. Helaas willen zij hiervoor nog steeds geen excuses aanbieden, ondanks het oordeel van de Geschillencommissie. Deze herinneringen zullen wij nooit vergeten.

Na een zeer teleurstellende ervaring in Bravis bergen op zoom ben ik op aanraden van mijn huisarts verwezen naar ETZ. In Bravis een omleiding in mijn rechterbeen gehad, waarna infectie in de operatiewond en nog wat later een zeer ernstige bloeding. Daarna zat de omleiding verstopt en was ik terug bij af. Ik kreeg te horen dat ze er niets meer aan gingen doen. Daarna dus in ETZ terecht gekomen en wat was dat een verademing. Vaatchirurg Dr Dinkelman zag mogelijkheden om te dotteren en zo gezegd zo gedaan. In Januari mijn linkerbeen gedotterd en in Februari m'n rechterbeen. Niets dan complimenten voor deze voortvarende behandeling. Ook het verplegend personeel verdient niets dan complimenten, ze waren kundig, vriendelijk en geen moeite was teveel. Ik ben bijzonder blij met de hulp en de behandeling die ik bij het ETZ heb mogen ontvangen ! HULDE.

Zeer slechte en onprofessionele zorg – onacceptabel Mijn broer heeft hier een spoedoperatie ondergaan, maar de nazorg was ronduit schandalig. Er werd een eenmalige katheter geplaatst die 2 dagen is blijven zitten, terwijl deze daar absoluut niet voor bedoeld is. Hij gaf meerdere keren aan dat het brandde en extreem pijnlijk was, maar daar werd niets mee gedaan. Pas toen de klachten ondraaglijk werden, is er eindelijk gekeken. Toen bleek dat de verkeerde katheter was geplaatst. Het excuus? Dat er op maandag en dinsdag geen specialist aanwezig was die een juiste katheter met ballon kon plaatsen. Dit is onacceptabel bij spoedzorg. Pas later werd hij verwezen naar de poli urologie, waar wél een juiste katheter werd geplaatst, maar de schade en klachten waren toen al enorm. Alsof dat nog niet genoeg was, heeft de katheter een hele nacht niet goed doorgelopen, waardoor hij wakker werd met een opgezette buik. Achteraf bleek zijn blaas extreem vol te zitten door urineophoping. Levensgevaarlijk en volledig te voorkomen. Er zijn constant fouten gemaakt, afspraken en toezeggingen werden niet nagekomen en het personeel kwam onwetend en ongeïnteresseerd over. Toen ik hierover een klacht wilde indienen over een verpleegkundige op de afdeling neurologie en vroeg om de leidinggevende, werd mij verteld dat deze langs zou komen. Ik heb meer dan een uur gewacht, waarna bleek dat ze gewoon naar huis was gegaan zonder iets te laten weten. Dit getuigt van een totaal gebrek aan verantwoordelijkheid, communicatie en zorg. Absoluut geen veilige of betrouwbare zorginstelling.

Het is jammer dat we in Google Maps enkel een bedrijf in z'n geheel kunnen beoordelen ipv ook afdelingen. Er zijn in dit ziekenhuis wel 80 afdelingen en er werken misschien wel meer dan 2000 mensen. Maar ok. Ik had vandaag een afspraak bij de radioloog, waar ik heel goed ontvangen werd en goede hulp en uitleg kreeg. Heel uitgebreid praten over wat er precies aan de hand is of zou kunnen zijn, is meestal niet mogelijk maar als je ziet hoe gigantisch veel patiënten hier rondlopen is dat begrijpelijk. Ik vond het ook een beetje spannend en de medewerker zag dat en stelde me gerust. Uitermate professioneel en fijn. Dankjewel 🙏

onze moeder ligt sinds 3 dagen hier in het ziekenhuis, ze heeft 3 dagen terug een hersenbloeding gehad en is deels verlamd geraakt, ( hopelijk tijdelijk), nu moeten wij op stel en sprong onze moeder vandaag 7-1-2026 uit het ziekenhuis ophalen en 200km rijden om haar bij ons thuis te krijgen, en dat terwijl heel nederland code rood heeft alle scholen dicht zijn, de media aanraad om thuis te blijven en thuis te werken, maar dit schofterigen ziekehuis vind het nodig om onze moeder vandaag op straat te zetten als wij haar niet ala minuut zouden komen ophalen want mama was genoeg hersteld,,, waar betalen wij tientalle jaren zorgverzekering voor in nederland, als je nog nooit 1 asprientje bij de huisarts hebt gehaald,, je vervolgens bijna dood gaat,, en dan na 3 dagen op straat word gezet uit een ziekenhuis,, en dat in nederland,, jullie zijn schoften en wij gaan hier een advocaat op zetten,, een vrouw van 62 jaar oud,, met dit weer de deur uit sturen dit is schandalig en dat dit in nederland zomaar kan en mag is absurd, ik raad iedereen in heeel nederland af om ook maar een voet in dit "beesten ziekenhuis" te zetten,, de naam ziekenhuis zijn jullie nog niet waard, dit is ongekend en ongehoord,,, jullie werken in de zorg jullie horen empathie te hebben en meedeleven,,, van dit alles is geen spraken,, jullie doen alsof jullie salaris eronder leid als een "patient" een dagje langer zou moeten blijven met deze extreme weersomstandigheden,, nogmaals mensen WEEES GEWAARSCHUWD HIER NIET HEEN GAAN ❌❌❌

Het personeel (gastvrouw en gastheer) zijn zeer vriendelijk, en zijn zeer bereidt je te helpen. Echter zijn ze niet zichtbaar. Daar bedoel ik mee dat je ze moet zoeken in de mensenmassa bij de entree. Neem "Maria ETZ ziekenhuis" als voorbeeld. Ook het Amphia is beter geregeld. En dan de betaal automaat, in weer en wind betalen, buiten, wie verbindt dit! Überhaupt is het parkeren bij dit ziekenhuis iets uit de vorige eeuw. Maar gelukkig is dit allemaal bijzaak, kundig vriendelijk personeel, daar gaat het om, en daar beschikt dit ziekenhuis zeker over.